Müstəqil dövlətin davamlı inkişafı üçün yalnız təbii resurslar kifayət etmir. Elm, texnologiya və intellektual kapital da dövlətin uzunmüddətli rəqabət imkanlarını müəyyənləşdirən amillərdəndir. Azərbaycan sovet dövründən formalaşmış mühüm elmi potensiala malik idi və müstəqillikdən sonra əsas məsələlərdən biri bu potensialın qorunması və yeni şəraitə uyğunlaşdırılması idi.
Ulu Öndər Heydər Əliyevin elmə münasibətində Azərbaycan elmi məktəblərinin qorunması və inkişaf etdirilməsi dövlət siyasətinin mühüm elementlərindən biri kimi nəzərdən keçirilirdi. Elmin iqtisadiyyat, sənaye, təhsil və dövlət idarəçiliyi ilə əlaqələndirilməsi ölkənin inkişaf potensialının genişləndirilməsi baxımından əhəmiyyət daşıyırdı.
Elmi potensialın qorunması həm də kadr məsələsidir. Alimlərin, tədqiqatçıların və mühəndislərin fəaliyyətinin davam etdirilməsi, gənc tədqiqatçıların hazırlanması və elmi müəssisələrin fəaliyyətinin təmin olunması ölkənin intellektual kapitalının qorunmasına xidmət edir. Bu məsələnin xüsusilə keçid dövründə gündəmdə olması təsadüfi deyildi.
Elmin dövlətçilik üçün digər əhəmiyyəti strateji qərarların elmi əsaslarla hazırlanmasıdır. Enerji, kənd təsərrüfatı, ekologiya, nəqliyyat, şəhərsalma və digər sahələrdə uzunmüddətli siyasətin hazırlanması elmi tədqiqatların nəticələrindən istifadəni tələb edir. Buna görə elm dövlətin yalnız mədəni-intellektual sahəsi deyil, həm də inkişaf siyasətinin mühüm resursudur.
Nəticədə 1993-cü il, 3 oktyabr — Ulu Öndər Heydər Əliyevin Prezident seçilməsi ilə Azərbaycan tarixinin yeni mərhələsi başlandı. Bu mərhələdə elmi potensialın qorunması və onun dövlətin inkişaf məqsədləri ilə əlaqələndirilməsi milli dövlətçiliyin intellektual əsaslarının möhkəmləndirilməsi baxımından mühüm istiqamət oldu.
Fidan Əliyeva,
YAP Nizami rayon təşkilatının fəal üzvü
